ZWODZONE MOSTY

ZWODZONE MOSTY

 

Pobiegłam na wzgórze, by spojrzeć na świat,

Oczami Czystymi , bez ocen I nazw

Z dziecięcym uśmiechem, otwartym sercem

Byłam czystym promieniem, rzeki strumieniem

Chciałam na zawsze, już zostać tam…

lecz ściągnął mnie czar, fałszywy znak

Uwięził w krainie, gdzie nie ma dnia

Zabiła mnie siostra, zabił mnie brat

Pokazali mi przepaść, czym był ten świat

Ich metalowe serca, były czarne

Ich puste oczy, były martwe

Ich głuche uszy, nie słyszały Duszy

W człowieku, nie było człowieka.

Spłoszone zwierzęta ,uciekły do lasu

Wymarły rośliny, zapadły się drzewa,

Pogrążeni w swych mrokach, dotknęli dna

Spalili miasta, zniszczyli siebie,

Nim wróciłam do domu, do swego trzonu

Spadałam długo, przez wiele lat.

Szukałam gruntu , nie mogąc stać

Pojęłam, że Miłość to największy skarb

Jeśli nie umiesz kochać,

Nic, nie wart jest twój świat

.

Aleksandra V. Gonerska