EKRANY

Do napisania tego wiersza zainspirowało mnie to, że nie widzimy człowieka takim jakim jest, ale szukamy w nim siebie, ale to się dzieje jakoś automatycznie. Szczególnie, gdy ktoś ma problem i oczekuje od nas rady. Kierujemy się wartościami, które uznaliśmy za słuszne, wierzeniami, naszym indywidualnym doświadczeniem czy tendencjami.  Nawet nie rejestrujemy tej chwili, kiedy kończy się nasz brzeg a zaczyna drugi człowiek, kiedy zaczynamy płynąć w swoje własne wyobrażenia. Słyszałam to kiedyś tylko w teoriach , ale jak się temu przyjrzałam bliżej, to naprawdę tak jest… Myślę , że to cholernie trudne, a może nawet niemożliwe, choćbyśmy nie wiem jak się starali, zawsze będziemy widzieć przez pryzmat siebie.

 

 

EKRANY

.

W trocinach wyobrażeń

Ludzki żywot, Toczy swe miraże.

W wiklinowym labiryncie drzew,

Każdy widzi – tylko siebie

Patrzy na obraz swój,

Odbity echem na drugim niebie.

Bo niemożliwym, przecież jest

Swoją skórę zjeść

By w inną ubrać się

.

Aleksandra V. Gonerska

(obrazek z internetu)