DLACZEGO BOIMY SIĘ HALLOWEEN?

Dlaczego ludzie boją się Halloween? Potępiają tych, którzy biorą w nim udział?

Do przemyśleń na ten temat zainspirował mnie mój kuzyn który , chodził przebrany po domach razem ze swoimi dzieciakami i pewna Pani powiedziała, że jest katoliczką i nie otworzy im drzwi oraz wiele innych opinii na temat tego święta z jakimi się spotkałam.

Nie oceniam zachowania tej pani , bo ma prawo przejawiać się i wybierać to co uzna , że jest dla niej dobre w tej chwili. Chciałam przyjrzeć się tylko temu w szerszej perspektywie, dlaczego w nas ludziach jest taki strach przed tym.

Najważniejsza rzecz, to taka , że każdy odbierze Halloween tak, jakie ma wyobrażenie na jego temat.A czy to wyobrażenie jest prawdziwe? Halloween po prostu jest. Ono nie ma zabarwienia samo w sobie.Tylko my mu dopisujemy znaczenia, według indywidualnych i zbiorowych wyobrażeń.

Nie będę szukać daleko – zanurkuje w sobie…

Wpierw zadałam sobie pytanie DLACZEGO JA zawsze bałam się Halloween?

Dostałam konkretne odpowiedzi….

Strach przed śmiercią,  mrokiem, grzechem i karą, przed tym co powiedzą inni

Biorąc pod lupę STRACH PRZED ŚMIERCIĄ

To jeden z najstarszych programów

Lęk przed unicestwieniem, przed tym co nieznane, śmierć może kojarzyć się z czymś tejemnym, niepewnym, strasznym a jest ona tak naturalna jak narodziny.

W tarocie śmierć jest znana pod symbolem transformacji, czyli zmiany.Tak jest w istocie. Śmierć jest również wyzwoleniem. Kiedy umiera jakaś relacja, bliska nam osoba, sytuacja, koncepcja to również doświadczamy starty i przemiany ale mamy też możliwość wejścia w nowy wymiar doświadczenia, chociaż często początkowo bolesnego.

Freud był zdania, że człowiek nie jest w stanie wyobrazić sobie swojej śmierci i doszukiwał się przyczyn w dzieciństwie, zaburzeniach w relacjach z rodzicami. Lęk ten towarzyszy bardzo wielu ludziom, jak nie większości. Uważam , że to iż człowiek nie może wyobrazić sobie swojej śmierci nawet po usilnej próbie ma bardzo proste wytłumaczenie. Bo w głębi Duszy, podświadomie każdy człowiek wie, że śmierć jest iluzją. Ona po prostu nie istnieje.Istnieje natomiast zmiana.Przechodziliśmy przez nią setki jak nie tysiące razy, umierając i rodząc się ponownie na ziemi.Tyle tylko, że za każdym razem pamięć inkarnacyjna jest tymczasowo zamazywana.U niektórych jest cząstkowo zachowana. Nie da się unicestwić cząsteczki stwórczej, Boskiego płomienia. Myślenie że coś lub ktoś mógłby mnie unicestwić jest absolutnym zaprzeczeniem Boskości. Może umrzeć jedynie ciało, sztuczne konstrukty, programy, mechanizmy, ale rdzeń jest wieczny. Śmierć fizyczna wiąże się z utratą osobowości, do której się przyzwyczajamy w trakcie życia, wielu z nas boi się utraty tożsamości a tak naprawdę chodzi o to, że to co w nas jest prawdziwe nie umiera i jest wieczne, to kim jestesmy naprawde.

Wracając jeszcze do ŚMIERCI to mam takie wrażenie , że to jeden z tych ,,najlepszych programów matrixa” a na tym ziemskim placu zabaw jest wiele takich min…które nas nieźle straszą…a tak na serio to chyba dobrze, że doświadczenie takiej iluzji tez istnieje, bo Dusza może się wiele nauczyć, poznać swoją prawdziwą naturę.Jeśli nie byłoby na ziemi programu śmierci to ciężko byłoby nam docenić życie które jest wieczne i jego wartości.

STRACH PRZED MROKIEM

Kiedy patrzymy na ludzi przebranych za wampiry, diabły, kostuchy, potwory, karykatury często wzbudza w nas to lęk, mroczne postacie pobudzają wyobraźnię, przywołując skojarzenia, które mogą być bardzo nieprzyjemne. Lecz te potwory to aspekty nas samych, które nie zostały przez z nas uwolnione, których boimy się zobaczyć w sobie. To właśnie te wszystkie strachy, programy, w które wierzymy. W diabły, zło , które stwarza umysł. Ostatnio właśnie tak sobie wyobraziłam te wszystkie stwory, jak tańczą przy ognisku jak takie szamaniuchy i pokazują mi się po kolei bym mogła je obejrzeć , uściskać im dłoń i wypuścić , akceptując je takimi jakimi są. Nieraz mnie jeszcze starszą, ale już mniej 😉

Przebieranie się na halloween, mam na myśli nie tylko dzieci ale również dorosłych, daje jeszcze coś fajnego.Możliwość oswajania się z lękami, zaprzyjaźnienie się z nimi. Namiastkę oswajania się ze śmiercią.

Bardzo podoba mi się zwyczaj , gdy w niektórych krajach pogrzeb przypomina wesele, gdzie ludzie świętują, obsypują kwiatami zmarłego, w radości, tańcu, czcząc jego przemianę a nie stoją w czarnych płaszczach, grając żałobną muzykę, zalewając się łzami.To moje wrażenia, nie chcę nikogo obrazić, bo każdy ma prawo inaczej do tego podchodzić. Natomiast jeśli ja miałabym wybór, wolałabym odchodzić w takiej atmosferze, radości, nadziejii, świętowania mojej przemiany a nie zgrozy i rozpaczy. I nie mówię tu o tym , że przeżywanie tego jest złe, ja sama zawsze płaczę gdy odchodzi mi bliska osoba, bo to naturalne , że przyzwyczajamy się do jej obecności, ale jednocześnie czuję radość, taką ekscytację, że jest ona w drodze, że następuje jej transformacja, ciekawa przygoda, że uwalnia się z ziemskiego doświadczenia, że może teraz na wszystko spojrzeć inaczej a zwłaszcza na siebie poszerzając perspektywę postrzegania, doświadczenia.

STRACH PRZED GRZECHEM I KARĄ

Ci Ludzie którzy, należą do sekt, czy wyznają jakieś religie, które negują, zakazują tego rodzaju praktyk mogą mieć taki lęk, że biorąc udział w takiej zabawie, działają wbrew zasadom, które im narzucono – popełniają grzech i spotka ich za to kara. Pojęcie grzechu i kary to dobre narzędzia by trzymać ludzi w niewiedzy, wywieranie presji, sprawianie by ktoś czuł się winny, według mnie zniewala człowieka a nie rozwija.Chociaż zniewolenie też rozwija w pewnym stopniu, bo prędzej czy później zmusza nas do tego by z niego wyjść…

Ten przykład z kuzynem i jego dziaciakami, któremu nie otworzyła drzwi jego sąsiadka, usprawiedliwiając się że jest katoliczką…fajnie pokazuje, jak ludzie posługują się tymi religiami, co powodują te zakazy – Podziały…

,,Nie dam dzieciom czekolady bo one się przebrały za diabły, to straszne” – (czyli nie jestem gotowa na spotkanie z samą sobą)

Tak myślę, że te dzieci są czasem bardziej świadome niż my dorośli, bo wyrażają siebie takimi jakimi są w teraz, nie mają jeszcze tak bardzo zawalonych umysłów, nie dzielą ludzi na rasy, wyznania, kolor skóry.Przejawiają się w swojej ekspresji tak jak umieją i czerpią radość z prostoty 🙂

STRACH PRZED TYM CO POWIEDZĄ INNI

-,,halloween to nie jest nasze święto narodowe”

No tak, ale wiesz…Tesco ani mc’donalds też nie jest ale chętnie korzystasz…pytanie tylko czemu boimy się wpuszczać do swoich krajów, do swojego życia nowości, zmian. Dlaczego nie możemy zaakceptować ich nawet jeśli nam służą.Lubimy schematy, czujemy się w nich bezpiecznie, ale czasami warto wyjść trochę poza ramy, i nie traktowac tak poważnie wszystkiego.Może się okazać ,że to czego się tak bardzo bałeś rozwinie Cię i da Ci inne spojrzenie w nowym świetle na te rzeczy , które myślałeś , że już wiesz.

-,,Nie wypada, Babcia rok temu umarła a Ty se przebieranki urządzasz”

Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś pojechał na grób, zapalił znicz i oddał się refleksji, a twoje dziecko poszło na zabawę z innymi dziećmi. Ono nie jest winne śmierci twojej mamy, taty, babci – nie musi przeżywać życia w taki sam sposób jak Ty.

-,,Święto Halloween to obrzędy pogańskie, nwo- masowe mordy, satanizm itd…..

Halloween to tylko narzędzie, jak je użyjesz, jakie mu nadasz znaczenie to twoja sprawa.

Czy jeśli ktoś użył noża do zamordowania kogoś, ja nie mogę ukroić nim chleba? Czy jeśli ktoś zgubił się w lesie oznacza to , że mam do niego nie wchodzić by nazbierać jagód ?

Podsumowując myślę, że każda okazja jest dobra by spędzić więcej czasu z rodziną, pośmiać się, pobawić, ta sama rzecz jednych będzie dzielić a innych zbliżać do siebie. Fakt ,że powinniśmy to robić bez okazji, jednak takie małe impulsy, okoliczności można fajnie wykorzystać, szczególnie gdy często żyjemy szybko, nie mamy na nic czasu, inspiracji by stworzyć taką przestrzeń a halloween daje dużo takich możliwości.

Czy coś złego się stanie, jak dasz tym pukającym do twych drzwi, małym poprzebieranym ludziom , czekoladę albo kilka cukierków? To tacy sami ludzie jak Ty, różnią was tylko przekonania…

Aleksandra V. Gonerska