Dusza – Matka Wszystkich Światów

Ja, która się nigdy nie narodziłam,

Ja, która zawsze tu byłam,

Z krukiem na ramieniu,

W czterech kolumnach spirali

Z wielkim ego

Super bohaterem

Patrzymy sobie na statki

Na zaparkowane auta

Na ludzi w parku

Lubimy karmić ptaki

I różne bezdomne zwierzęta

Czasem jesteśmy nimi

A czasem to my, je karmimy.

A poranek trzyma dla nas

Zawsze świeże i pachnące bułeczki.

Myślałam, że wszystko już wiem

Że wszystko rozumiem,

A teraz jestem szczęśliwa,

Bo nie wiem już nic.

Lubię jeść burzę i padać śniegiem

Kiedy ulice są puste.

A czy Ty znasz tak dobrze swoją Dusze?

By uszanować jej historię

Uhonorować jej czarne dziury

W tatuażach czasu?

Dusza,

Satynowa czerń Kosmosu

Z której, wychodzą wszystkie kolory

Jest początkiem i końcem

Długiej podróży.

Dusza – Matka wszystkich Światów